Marjolanda's column

Alles op scherp.

We hebben oktober, de borstkankermaand weer achter de rug. Borstkankermaand klinkt een beetje...tja... hoe zal ik zeggen, exclusief.... borstkanker, ja, dat verdient de aandacht..

Eerlijkheidshalve wacht ik nu op de darmkankermaand, de slokdarmkankermaand, de lympheklierkankermaand en ook eigenlijk wel een algehele melanoommaand of iets dergelijks...

En dan mag er in het kader van eerlijkheid ook wel een ALS maand komen, of een Duchennemaand, of nou, name it...

Recent is er een boek verschenen waarin de term 'borstkankerlight' valt. Een gradatie van hoe erg het is. Een A kanker of B kanker... erg of heel erg... Het roept de vraag op of kanker of welke andere ziekte te graderen is in termen van beroerd of tragisch..., hoewel er in de dagelijkse praktijk natuurlijk verschil is, in wat er met je aan de hand is en wat na alle behandelingen de (voorlopige) uitkomst voor je is. Dat zal ook niemand ontkennen. Maar de terminologie heeft ook iets discrimimerends, oordelend.. als je light hebt, moet je niet klagen en als je B hebt, dan is het toch wel heel erg. Zo werkt het niet met kanker. Iemand met ernstige kanker kan er vrede mee hebben terwijl iemand met light het gevoel kan hebben in één grote rampspoed te verkeren.

Kanker is kanker in heel de breedte van alles wat het met zich meebrengt.

Eén van de aspecten in de volledige breedte bij zowel light als 'heavy' (zo noem ik het maar even dan.... het is ook best heavy namelijk..) is, dat het je leven op scherp zet. Plots kom je in aanraking met je eigen tijdelijkheid, waarvan je in je achterhoofd wel weet, dat die er is, maar die slechts af en toe opdoemt, wanneer iemand, meestal een oudere bekende, overlijdt.

En in onze comfortabele maatschappij worden we ook niet langer direct meer geconfronteerd met de gevolgen van hongersnood, natuurrampen zoals tsunami's en aardverschuivingen, grote ziekteplagen of oorlog. Onze tijdelijkheid zit in het comfort van ons dagelijkse leven een beetje weggestopt, lijkt het wel. En dan ineens hoor je dat je kanker hebt. Dan maakt het niet uit of het light is of heavy, het zet je wereld op de kop en drukt je met je neus op je eigen sterfelijkheid. Ook de vraag, wat er buiten genezing om, belangrijk voor je is, is daar aan vastgekoppeld. Alles komt op scherp. Er vindt een herwaardering plaats en ineens is tijd een belangrijk component in je leven, deze tijd, vandaag. Helemaal wanneer het lijkt op te houden. Dan is tijd je belangrijkste kostbaarste goed. Het goud aan het einde van de regenboog. Misschien zijn er nog projecten, die je af wil ronden, maar vaak is ons sterkste verlangen in een periode van (ernstige) ziekte om met de mensen te zijn waar we van houden. De diagnose kanker laat alle drukte verstillen, maakt weer scherp waar het om gaat, bij elkaar zijn, met elkaar zijn, samen zijn...

We zijn de tijdelijkheid een beetje afgewend, vergeten, maar het dringt zich uiteindelijk altijd op, laten we dat scherp houden... kanker (light) of niet...., vandaag, vandaag is de tijd die we hebben.